در طول عمر مفید ماهواره ها – بسته به ماموریت تعریف شده – به تغییر مدار کاری ماهواره نیاز است. این تغییر می تواند شامل تغییر ارتفاع، شیب یا تغییر زاویه RAAN مدار ماهواره باشد. برای انجام این هدف، باید از پیشرانه هایی استفاده کرد. با توجه به وزن کم پیشرانه های الکتریکی در مواردی که محدودیت وزنی برای انتقال ماهواره به مدار وجود دارد از این پیشرانه ها استفاده می شود. در این پیشرانه ها ضربه ویژه بالا و مصرف سوخت پایین و مدت زمان این نوع انتقال زیاد است. زمانی که قدرت پیشرانه ها کافی باشد تغییر شیب مدار در گره ها انجام می شود ولی در مانورهای پیشرانش کم، تغییر صفحه مدار به طور همزمان با تغییر ارتفاع انجام می شود. برای بهینه سازی مدت زمان این مانورها می توان از روش های میانگین گیری استفاده کرد. در این مقاله، سعی شده است تا از این روش به منظور کنترل بهینه مدت زمان انجام انتقال، در مواقعی که از پیشرانه های الکتریکی برای انجام این هدف به کار برده می شود، استفاده کنیم. در مانور پیشرانش کم با پیشرانش مداوم، مانور تغییر شیب مدار و تغییر زاویه W مدار باید به طور همزمان با تغییر ارتفاع صورت پذیرد که این مستلزم استفاده از برنامه ای برای کنترل این مانور ترکیبی و یافتن متغیری برای کنترل این مانور است. متغیر کنترلی در اینجا زاویه خارج از صفحه پیشرانش است. با تعیین مشخصات پیشرانه (راندمان پیشرانه، توان الکتریکی ورودی و ضربه مخصوص پیشران مورد استفاده) پیشرانش خروجی را تعیین و با استفاده از این روش، مانور را در حداقل زمان انجام می دهیم. مدار اولیه و نهایی دایروی در نظر گرفته و فرض می شود موتور به شکل پیوسته کار کند در صورتی که شتاب پیشرانشی در طول انتقال ثابت است.